آغاز



تا زمان ناب و درخشنده دمید

تا هوا بارور و تازه و رخشنده وزید

باد ِ افراشته افتاد به چرخ

کف ِ دریاها روشن شد و سبز

و گیاه از بُن ِ سنگ

خوش و تابان و درخشان بالید



اخگری شیدایی

آتش انداخت به خویش

ماه ِ پرخوشه ی ِ گرم

ماه ِ افروختگی

روشنی های ِ مرا تابانید



در ته ِ ژرفاها

خاک ِ تابنده شکفت

تنم از شیره ی ِ کیهان نوشید

و جهان با همه ی ِ بی مرگی

در بُن ِ گودی ی ِ تاریکی ها

جاودان گشت و گل افشان چرخید





برلین/ ۲۷بهمن ماه ِ ۱۳۸۸



فرهاد ِ منش




بازگشت به سروده ها